FRUKTOZA

Fruktoza należy do grupy węglowodanów prostych. Nazywana jest cukrem owocowym (z łac. fructus - owoc) , ponieważ to właśnie one są najlepszym jej źródłem. Poza owocami można ją znaleźć także w miodzie. Razem z glukozą wchodzi w skład sacharozy czyli „białego” cukru (sacharoza = glukoza + fruktoza). Kaloryczność fruktozy jest zbliżona do „białego” cukru (1g dostarcza 4 kcal), natomiast jest ona od niej prawie 2 razy słodsza, a więc do uzyskania takiego samego efektu „słodkości” zużywamy jej o połowę mniej, tym samym wartość energetyczna produktów, w których się znajduje jest niższa. Ponadto jest naturalnym (a nie syntetycznie otrzymywanym) środkiem słodzącym.

Fruktozę stosuje się jako środek słodzący w produktach przeznaczonych dla osób chorych na cukrzycę. Przy tym wykorzystuje się jej podstawową zaletę, a mianowicie fakt, że wchłania się ona wolniej niż sacharoza, a więc nie zwiększa bezpośrednio stężenia glukozy we krwi. Według badań spożywanie małej ilości czystej fruktozy oraz produktów nią słodzonych pomaga lepiej kontrolować poziom cukru we krwi u osób chorych na cukrzycę.

Glukoza dostarczana z pożywieniem, po strawieniu jest wchłaniania i transportowana do wątroby, skąd wędruje do krwi. Jest ona źródłem energii dla komórek, ale aby dostać się do niektórych, potrzebuje „klucza”, którym jest insulina. Fruktoza również jest przekształcana (metabolizowana) w wątrobie jednak proces uzyskiwania energii z fruktozy trwa dłużej, dlatego też wzrost poziomu cukru we krwi po jej spożyciu jest niewielki (jej indeks glikemiczny wynosi 23). Ponadto metabolizm fruktozy (w przeciwieństwie do sacharozy i czystej glukozy), nie wymaga udziału insuliny.


Stosowanie fruktozy jako środka słodzącego zmniejsza ryzyko powstawania próchnicy zębów. Ponadto pomaga ograniczyć ilość spożywanych kalorii, a więc może skutecznie zapobiegać otyłości. Po produktach słodzonych fruktozą nie obserwuje się nadkwaśności żołądka i zgagi w przeciwieństwie do tych gdzie dla uzyskania słodyczy użyto innych cukrów.